Het indelen van een dierproef in een ongeriefcategorie is onderdeel van het proces van vergunningverlening. Om tot een onderbouwde ongeriefinschatting te komen is het van belang dat de betrokkenen bij de dierproef in kaart brengen wat het dier overkomt, wat dat betekent voor het dier, of verfijning mogelijk is, wat de monitoringsfrequentie moet zijn, wat eventueel (humane) eindpunten zijn en tenslotte wat meegewogen moet worden in de ongeriefinschatting. De Centrale Commissie Dierproeven (CCD) stelde ons de vraag om handvatten te ontwikkelen om beter en consistenter ongerief te kunnen inschatten door een eventuele stapeling van ongerief (cumulatief ongerief).
Deze zienswijze beschrijft welke aspecten belangrijk bij het inschatten van het ongerief. Welke factoren dragen bij aan het cumulatief ongerief, naast de evidente effecten die handelingen en ingrepen veroorzaken. Deze factoren kunnen van invloed zijn op het cumulatieve ongerief in positieve of negatieve zin. Verder wordt beschreven welke hulpmiddelen/modellen er zijn om cumulatief ongerief in te schatten.